Για ακόμα μία χρονιά, το ίδιο «αναπάντεχο» θαύμα: η Ελλάδα καίγεται απ’ άκρη σε άκρη, η χώρα μετρά νεκρούς, και το πολιτικό σύστημα παρακολουθεί αμήχανο — ή μάλλον, απόλυτα συντονισμένο στο γνώριμο επικοινωνιακό του πρωτόκολλο. Η καταστροφή περιουσιών, η απώλεια ανθρώπινων ζωών και ο αφανισμός του φυσικού πλούτου δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως τραγωδίες, αλλά ως μια ετήσια, αναμενόμενη γραφειοκρατική «στατιστική».
Δεκαετίες τώρα, οι κυβερνήσεις αλλάζουν, τα συνθήματα ανανεώνονται, αλλά η κρατική ανεπάρκεια παραμένει η μόνη σταθερά. Ζούμε σε ένα κράτος που κάθε χειμώνα «αιφνιδιάζεται» από το χιόνι και κάθε καλοκαίρι «εκπλήσσεται» από τη ζέστη και τους ανέμους.
Το θέατρο του παραλόγου με τα μέτρα και τις προτεραιότητες
Η επίκληση της «κλιματικής κρίσης» έχει μετατραπεί στο απόλυτο πολιτικό άλλοθι για να καλύψει την παντελή έλλειψη σχεδιασμού.
Πρόληψη μηδέν: Η δασική προστασία παραμένει ο υποσιτισμένος συγγενής του προϋπολογισμού. Καθαρισμοί δασών, διανομή κονδυλίων στην αυτοδιοίκηση και σοβαρή δασοπροστασία γίνονται πάντα την τελευταία στιγμή — ή και καθόλου.
Ημίμετρα στην καταστολή: Η χώρα αδυνατεί διαχρονικά να επενδύσει σε ένα σύγχρονο, ολοκληρωμένο εθνικό στόλο και σε τεχνολογίες που θα επιτρέπουν επιχειρήσεις ακόμα και κατά τη διάρκεια της νύχτας, όταν οι θερμοκρασίες πέφτουν και οι φλόγες μπορούν να χτυπηθούν στη ρίζα τους.
Δημοσιονομικές προτεραιότητες: Την ίδια στιγμή που τα κονδύλια για την Πολιτική Προστασία και την κάλυψη των τεράστιων ελλείψεων σε μόνιμο πυροσβεστικό προσωπικό δίνονται με το σταγονόμετρο, εκατομμύρια ευρώ ρέουν ακατάπαυστα σε εξοπλισμούς εξωτερικού, γεωπολιτικές εμπλοκές και επικοινωνιακές καμπάνιες.
Από την ευθύνη στο «112»
Η πολιτική προστασία έχει συρρικνωθεί σε ένα ψηφιακό μήνυμα εκκένωσης. Το «τρέξτε να σωθείτε» έγινε η επίσημη εθνική στρατηγική πυρόσβεσης. Αντί για ένα κράτος που προστατεύει τον πολίτη και την περιουσία του, έχουμε ένα κράτος που νίπτει τις χείρας του, μετακυλίοντας την ευθύνη της επιβίωσης αποκλειστικά στις πλάτες των ίδιων των κατοίκων και των εθελοντών.
Ως πότε η ελληνική κοινωνία θα ανέχεται να πληρώνει φόρους ευρωπαϊκού επιπέδου για να λαμβάνει υπηρεσίες τριτοκοσμικής δομής; Ως πότε θα παρακολουθούμε τις εκάστοτε κυβερνήσεις να μοιράζουν συσσίτια υποσχέσεων και αποζημιώσεων πάνω στις στάχτες των κόπων μιας ζωής;
Η καταστροφή δεν είναι μοιραία· είναι το αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών, διαχρονικής αδιαφορίας και ενός ανίκανου κομματικού κράτους που αρνείται να προστατεύσει τους πολίτες του.