Τις τελευταίες ημέρες, η Ευρώπη βράζει. Από τους δρόμους της Γαλλίας και της Ιταλίας μέχρι τις πλατείες της Ισπανίας και του Βελγίου, χιλιάδες πολίτες βγαίνουν έξω, διεκδικούν, φωνάζουν, διεκδικούν ξανά το δικαίωμα στη ζωή απέναντι στη στεγαστική ασφυξία, την ακρίβεια και την κρατική αυθαιρεσία.
Και η Ελλάδα; Η Ελλάδα παρακολουθεί από την ασφάλεια του καναπέ της, κρατώντας το τηλεκοντρόλ και σχολιάζοντας με εκείνο το γνωστό, μίζερο, υπεροπτικό υφάκι.
Το Εθνικό μας Σπορ: Απαξίωση εκ Του Ασφαλούς
Πριν καν προλάβουν οι διαδηλωτές στην Ευρώπη να φωνάξουν το πρώτο τους σύνθημα, η ελληνική κοινή γνώμη έχει ήδη βγάλει το ετυμηγορία της. Με μια εκπληκτική ικανότητα να απαξιώνει τα πάντα για να μην χρειαστεί να κουνήσει ούτε το μικρό της δάχτυλο, επιστρατεύει τις κλασικές, φτηνές δικαιολογίες:
«Σιγά μην αλλάξει τίποτα!» — Η απόλυτη σοφιστεία του καναπέ. Βαφτίζουμε τον μηδενισμό «ρεαλισμό» για να δικαιολογήσουμε το γεγονός ότι έχουμε σηκώσει τα χέρια ψηλά σε όλα.
«Είναι μπάχαλα / υποκινούμενοι!» — Πιάνονται από μια σπασμένη βιτρίνα ή μια φωτοβολίδα για να καταδικάσουν χιλιάδες ανθρώπους, προσπερνώντας βολικά την ουσία: ότι οι άλλοι τουλάχιστον αντιδρούν.
«Αυτοί είναι χορτάτοι, διαδηλώνουν από πολυτέλεια!» — Το αφήγημα του «κακομαθημένου Ευρωπαίου» που μας επιτρέπει να νιώθουμε ηρωικοί μάρτυρες, ενώ στην πραγματικότητα είμαστε απλώς εθελοντικά υποτακτικοί.
Η Ψυχολογία του «Ραγιά»: Πώς η Παραίτηση Βαφτίζεται «Σοφία»
Ας μην κοροϊδευόμαστε. Η αρνητική κριτική στους αγώνες των άλλων δεν είναι πολιτική άποψη· είναι μηχανισμός αυτοδικαιολόγησης.
Αν παραδεχτούμε ότι οι Ευρωπαίοι πολίτες έχουν δίκιο που βγαίνουν στους δρόμους, τότε θα πρέπει να κοιτάξουμε στον καθρέφτη και να αναρωτηθούμε: «Εμείς γιατί καταπίνουμε αμάσητο κάθε εμπαιγμό; Γιατί ανεχόμαστε τους μισθούς πείνας, τα ενοίκια-φωτιά, τα διαλυμένα νοσοκομεία και τις συγκαλύψεις;»
Επειδή η απάντηση σε αυτό το ερώτημα προκαλεί ντροπή, προτιμάμε να βγάλουμε τους άλλους «γραφικούς», «παράλογους» ή «μάταιους». Έτσι, η δειλία μας μετατρέπεται σε «σύνεση», η απάθεια σε «πολιιτισμό» και η πλήρης υποταγή σε «ωριμότητα».
Η Θριαμβευτική Νίκη της Εξουσίας
Αυτή η νοοτροπία είναι το μεγαλύτερο δώρο σε κάθε κυβέρνηση και σε κάθε εξουσία. Όταν μια κοινωνία έχει πειστεί ότι η διαμαρτυρία είναι άχρηστη και ότι όποιος διεκδικεί είναι «γραφικός», τότε η εξουσία δεν χρειάζεται καν να καταστείλει· έχει ήδη νικήσει.
Όσο συνεχίζουμε να ειρωνευόμαστε όσους παλεύουν για να καλύψουμε τη δική μας ακινησία, το μόνο που καταφέρνουμε είναι να γινόμαστε οι πιο πρόθυμοι συνένοχοι στη δική μας παρακμή. Η Ευρώπη διεκδικεί το μέλλον της. Εμείς απλώς σχολιάζουμε το τέλος μας.