Οι αποκαλύψεις για τις συνομιλίες Στρατάκου – Ξυλούρη δείχνουν πώς ένας δημόσιος οργανισμός μετατράπηκε σε σύστημα εξυπηρετήσεων και εκβιασμών.
Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι απλώς μια ακόμη ιστορία κακοδιοίκησης ή γραφειοκρατικής ανικανότητας. Είναι κάτι βαθύτερο και πιο επικίνδυνο: η απόδειξη ότι μέσα σε κρίσιμους κρατικούς μηχανισμούς έχει φωλιάσει μια κουλτούρα μαφίας — μια νοοτροπία “συνεννόησης” και “εξυπηρέτησης”, όπου η θεσμικότητα αντικαθίσταται από την οικειότητα.
Οι διάλογοι που ήρθαν στο φως ανάμεσα στον πρώην γ.γ. του ΥΠΑΑΤ Γιώργο Στρατάκο και τον γνωστό αγροτοσυνδικαλιστή Γιώργο Ξυλούρη («Φραπέ») αποκαλύπτουν έναν κόσμο που λειτουργεί έξω από τους κανόνες.
Χυδαίες εκφράσεις, απειλητικές αναφορές, προσωπικές «διευθετήσεις» για δεσμευμένα ΑΦΜ και καθυστερήσεις πληρωμών.
Ο Στρατάκος επιμένει πως «δεν είχε αρμοδιότητα στον ΟΠΕΚΕΠΕ» και πως προσπαθούσε απλώς να «εκτονώσει έναν έξαλλο άνθρωπο». Όμως αυτή η δικαιολογία —όσο κι αν φαίνεται ανθρώπινη— φανερώνει το πρόβλημα: το κράτος λειτουργεί όχι με κανόνες, αλλά με προσωπικές σχέσεις και τηλέφωνα.
Όταν η “οικειότητα” γίνεται εργαλείο εξουσίας
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι οι ύβρεις ή το ύφος των συνομιλιών, είναι το γεγονός ότι ένας κρατικός αξιωματούχος θεωρεί φυσιολογικό να «παρεμβαίνει» για να κατευνάσει έναν εξοργισμένο συνδικαλιστή — και το κάνει μέσω ανεπίσημων διαύλων.
Αυτό δεν είναι διοίκηση. Είναι πατρωνία.
Και εκεί που αρχίζει η πατρωνία, τελειώνει το κράτος δικαίου.
Ο ΟΠΕΚΕΠΕ, ένας οργανισμός που διαχειρίζεται δισεκατομμύρια ευρωπαϊκών επιδοτήσεων, φαίνεται να έχει μετατραπεί σε κέντρο επιρροής και “παρακαλετών”. Ποιος θα πληρωθεί, ποιος θα «ξεμπλοκαριστεί», ποιος θα βολευτεί — όλα φαίνεται να εξαρτώνται από το ποιος έχει “γνωριμίες”.
Το πλέγμα μιας “διοικητικής μαφίας”
Αυτό που προκύπτει από τις μαρτυρίες και τις καταθέσεις είναι ένα παραδιοικητικό πλέγμα εξουσίας. Ένας άτυπος μηχανισμός με δικούς του κανόνες, δικές του ιεραρχίες και άγραφες υποχρεώσεις.
Δεν χρειάζεται εκβιασμούς ή όπλα — μόνο την αίσθηση ότι “όλα λύνονται αν μιλήσεις στον σωστό άνθρωπο”. Μια μαφία χωρίς πιστόλια, αλλά με σφραγίδες και κινητά τηλέφωνα.
Ποια είναι η επόμενη μέρα
Η πολιτεία οφείλει να αντιμετωπίσει αυτή τη σήψη όχι με επικοινωνιακές κινήσεις, αλλά με ριζική διαφάνεια:
Δημοσιοποίηση όλων των διαδικασιών πληρωμής και ελέγχου.
Καταγραφή κάθε επαφής στελεχών με παραγωγούς και συνδικαλιστές.
Αυστηρή λογοδοσία και κυρώσεις για όποιον λειτουργεί “ανεπίσημα”.
Γιατί όσο το δημόσιο συνεχίζει να λειτουργεί μέσα από προσωπικές σχέσεις και “διευθετήσεις”, καμία Εξεταστική Επιτροπή δεν θα είναι αρκετή.
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός.
Είναι το σύμπτωμα ενός βαθιά διαβρωμένου κράτους, όπου οι θεσμοί υποτάσσονται στις παρέες, οι κανόνες στις εξυπηρετήσεις και η αξιοκρατία στους “Φραπέδες”. Κι αν η κοινωνία θέλει πραγματικά κάθαρση, πρέπει να απαιτήσει ένα κράτος που δεν χρειάζεται γνωστό για να κάνει τη δουλειά του.
Γιατί αλλιώς, η “μαφία του Δημοσίου” θα συνεχίσει να ζει, να αλλάζει πρόσωπα, αλλά ποτέ νοοτροπία.